Artroskopia

Artroskopia jest małoinwazyjnym zabiegiem operacyjnym pozwalającym na ocenę stawów. Polega ona na wprowadzeniu, poprzez nacięcie porównywalne z dziurką do guzika, do stawu zestawu optycznego podłączonego do kamery. Obraz ten transmitowany jest do monitora wysokiej rozdzielczości.

Podczas tej procedury chirurg może dokładnie ocenić staw i to bez wykonywania dużego dostępu operacyjnego.  Po wykonaniu oceny struktur wewnątrzstawowych, chirurg wykonuje procedury naprawcze lub też usuwa struktury mające negatywny wpływ na jego funkcje.

Stawami, które najczęściej leczymy w ten sposób to:

– Kolano
– Bark
– Łokieć
– Staw skokowy
– Biodro
– Nadgarstek

Artroskopia diagnostyczna

W dobie współczesnej diagnostyki obrazowej jaką oferuje radiologia – m.in. rtg, usg, tomografia komputerowa (TK), rezonans magnetyczny (RM), czy też artrografiaTK lub RM jest to procedura wykonywana niezwykle rzadko.  Zarezerwowana jest niemal wyłącznie do diagnostyki dolegliwości bólowych przy prawidłowych wynikach badań obrazowych, lub małoinwazyjnego pogrania materiału do badania histopatologicznego (mikroskopowego)

Co możemy leczyć artroskopią. Jest wiele schorzeń, które mogą być leczone w sposób mało inwazyjny. Bardzo częstym wskazaniem są:

– Ciała wolne
– Uszkodzenia chrzętne: chrząstki stawowej lub struktur chrzęstnych wewnątrzstawowych, jak łąkotki, obrąbek
– złamania kostno-chrzęstne
– Zapalenia
– Uszkodzenia więzadłowe
– Zmiany bliznowate, włóknienie śródstawowe

Powikłania artroskopii

Powikłania  po zabiegach mało-inwazyjnych występują dość rzadko. Natomiast  są nierozerwalnie związane z ryzykiem operacyjnym. Powikłania te dzielimy na swoiste dla niemal wszystkich zabiegów artroskopowych oraz takie, które są związane już z charakterem zabiegu czy obszaru anatomicznego (np. rekonstrukcje, biodro, kolano, bark).  Te, które łączą się z z największym ryzykiem to powikłania infekcyjne. Wymagają najczęściej, kolejnego zabiegu artroskopowego lub otwartego celem usunięcia zapalenia. Czasami chirurg musi usunąć zrekonstruowane tkanki i wykonać zabieg naprawczy ponownie po wyleczeniu zapalenia.  Występują również powikłania zatorowo-zakrzepowe. Jakkolwiek, zastosowanie leczenia profilaktycznego okołozabiegowego zmniejszyło częstość ich występowania, to nadal stanowią zagrożenia życia i zdrowia i wymagają leczenia internistycznego lub naczyniowego.  Trzecim bardzo istotnym powikłaniem są uszkodzenia innych tkanek podczas operacji i ewentualne bliznowacenie śródstawowe. Wystąpienie tych powikłań znacznie wydłuża dojście do sprawności i wymaga bardzo często dodatkowych zaleceń.

Operacje mogą być wykonane w ramach NFZ jak i komercyjnie.